Aanvallen, opbouw, WKZ en SEIN

Beste allemaal,
Het is alweer een tijdje terug dat ik geschreven heb op mijn blog.
Het ging de afgelopen weken niet zo goed. Ik had weer aanvallen @&%, waar ik moe en onzeker van werd. Daarom ben ik wat minder bezig geweest met mijn blog.

Ik heb dan geen energie en zin om iets te schrijven of een filmpje op te nemen.
De wond op mijn hoofd is nog steeds onrustig, maar na het gebruik van Betadine shampoo lijkt het erop dat hij langzaam geneest.

De aanvallen zijn af en toe terug en het is lastig om de revalidatie hierop aan te passen.
Ik vind het iedere week leuk om naar de Vogellanden (revalidatiecentrum) te gaan. Ze helpen mij om mijn conditie op te bouwen en denken mee over hoe ik mijn leven weer op kan pakken. Ik ben de afgelopen weken verschillende keren in het WKZ en bij SEIN geweest voor gesprekken met mijn neurologen en ook mijn neuropsycholoog om te bespreken hoe nu verder. Er is besloten om weer een 24 uurs EEG te maken, om te kijken wat er allemaal gebeurt in mijn hersenen.
Na de EEG gaan we samen met de artsen besluiten hoe we verder gaan met mijn
hersteltraject en of het wel of niet slim is om mijn epilepsie medicatie af te gaan bouwen. Als de EEG positief is kunnen we gaan beginnen met de medicijnen af te bouwen. Dat is iets waar ik heel erg op hoop….

Ik word vandaag (vrijdag 8 maart) weer opgenomen in epilepsiekliniek SEIN voor een langdurige EEG. Ik kijk er best wel naar uit, ik ben benieuwd hoe het allemaal loopt.

Koffiegast bij Rob Kleys

Radio en tv Gelderland besteden aandacht aan epilepsie!

Hoe leuk, ik was uitgenodigd als koffiegast bij Rob Kleys van radio Gelderland.

Toen ik gevraagd werd als koffiegast, was mijn verhaal over epilepsie en de hersenoperatie nog een “succesverhaal” in mijn beleving.

Ik had de hersenoperatie achter de rug en was al 3,5 maand aanval vrij. Wat kan er dan veel veranderen in een week tijd. Vorige week schreef ik dat ik weer een aanval had gehad, vanaf dat moment zijn het er weer meerdere per dag:  zwaar $#@^%*!!!!!! Als je begrijpt wat ik bedoel.

Even was de grond onder mijn voeten weg geslagen, verdriet, balen, boos noem maar op. Maar ik ga niet opgeven ik ga die epilepsie niet laten winnen en mijn leven helemaal laten bepalen. Buiten de aanvallen om ben ik gewoon Merel en dan wil ik graag zo houden.

Ik heb besloten om toch te proberen om mijn verhaal te vertellen op de radio.

Als er dan een aanval komt dan is dat maar zo. Samen met mama zijn we naar Arnhem gereden. In de studio werden we hartelijk ontvangen en kregen wij cappuccino met soesjes. Ik vond het een hele belevenis om in de studio aanwezig te zijn, het was gezellig en gemoedelijk met Rob en voor ik het wist was het interview al afgelopen. Ik hoop dat ik mijn verhaal door het interview nog wat beter heb kunnen toelichten. Na afloop van het interview kreeg ik een rondleiding door het gebouw van omroep Gelderland.

Indrukwekkend om de hele redactie aan het werk te zien, 160 mensen werken er bij omroep Gelderland. Ik mocht ook een kijkje nemen in de studio’s, echt gaaf om een keer gezien te hebben.

Vandaag wordt mijn eerder opgenomen filmpje uitgezonden tijdens de nieuwsuitzendingen vanaf 17.00u op TV Gelderland.

Medewerkers van omroep Gelderland bedankt voor de aandacht die jullie op deze manier schenken aan epilepsie. Doordat er op verschillende manieren bekendheid aan gegeven wordt, blijf ik hopen dat er meer begrip komt voor mensen met epilepsie!!!

Liefs Merel

Aanval

Gisterochtend terwijl ik thuis aan de keukentafel koffie zat te drinken gebeurde het: ik kreeg na ruim 3 maanden weer een aanval met staren, schokken, en huilen………echt @!%$!@!!!!!  

Ik ben er van best van geschrokken maar hoop zo dat het komt door de ontsteking en de zware antibiotica kuur die ik op het moment krijg.

Ik hoop zo dat dit tijdelijk is en de operatie niet voor niks is geweest…het was zooo ongelooflijk fijn om 3 maanden rust te hebben in mijn hoofd en geen aanvallen meer te hebben.

Ik wil gewoon positief blijven denken en niet bij de pakken neer gaan zitten. Ik hou jullie op de hoogte en hoop snel beter nieuws te kunnen melden….

Geniet van elke dag allemaal!

Tot snel!

Liefs Merel

Mijn wereldje staat weer (even) op zijn kop

Dinsdagavond, na het bezoek van Omroep Gelderland, kreeg ik hele nare steken in mijn hoofd aan de kant van mijn litteken. Het voelde alsof er van binnenuit iets scherps door mijn hoofd werd gestoken, en ik kreeg een zeurende hoofdpijn.

Toen mama goed ging kijken met een felle lamp zag ze een soort van pus uit mijn hoofd komen. De wond zag er onrustig uit.

Toen we de volgende dag naar het UMC belden om te vragen of dit kwaad kon was het antwoord van de dienstdoende arts dat we gelijk naar Utrecht moesten komen.

Ik was de ochtend gewoon naar school gegaan en had daar het gevoel sinds maanden dat ik weer epileptische activiteit voelde in mijn hoofd. In het ziekenhuis is er gelijk bloed afgenomen en hebben verschillende artsen de situatie bekeken.

Het lijkt erop dat ik een ontsteking heb opgelopen aan de oppervlakte van mijn schedel/wond. Hiervoor hebben ze nu een hele zware antibioticakuur ingezet.

Het is even afwachten of dit aan gaat slaan. 

Ik voel ook een soort van bultjes op mijn hoofd. Een ander scenario kan zijn dat de schroefjes waarmee de titaniumplaatjes in mijn hoofd zijn vastgezet worden afgestoten door mijn lichaam. Als dit het geval is zal ik weer een operatie moeten ondergaan.

Zwaar balen dit….

Ik hoop maar dat de kuur aanslaat en het hierbij blijft!

Ik wil positief blijven en ervoor gaan…..komende week moet ik weer terug naar mijn eigen neurochirurg om het goed te laten bekijken.

Gisteravond is een korte versie van het interview met Omroep Gelderland online gekomen bij RTV Nunspeet.  Het filmpje is via RTV Nunspeet en op Youtube te zien:

Bezoek van Omroep Gelderland

Afgelopen week kreeg ik bezoek van Kelly Thange. Zij is verslaggever bij Omroep Gelderland.

Via het epilepsiefonds was mijn naam aan haar doorgegeven. Omroep Gelderland  wilde een interview met mij hebben en een film maken om epilepsie onder de aandacht te brengen bij een groter publiek.

Dit is iets waar ik natuurlijk heel open voor sta omdat ik nog steeds merk hoeveel mensen niet weten wat voor een impact epilepsie heeft op je dagelijks leven en je omgeving….

Het bezoek van Omroep Gelderland was heel leuk: ik heb veel kunnen vertellen en hoop dat ze genoeg materiaal hebben om er een filmpje met een duidelijke boodschap van te maken.

Reacties van mijn bloglezers

Ik heb zo veel positieve reacties ontvangen n.a.v. het artikel in de Stentor.  Een heel aantal mensen heb ik al een berichtje terug kunnen sturen maar ook heel veel nog niet.

Het doet mij zo goed om al jullie reacties en verhalen te lezen. Ik ga jullie allemaal echt proberen te antwoorden. Ik hoop dat iedereen snapt dat het niet allemaal gelijk lukt.

Ik doe mijn best!

Tijdje stil op mijn blog

De afgelopen tijd lukte het mij niet om wat voor mijn blog te schrijven.

Ik voelde mij een aantal weken niet zo lekker, kon mij niet echt tot dingen zetten en had nergens zin in. Regelmatig hebben we hierover contact gehad met het behandeld team in Utrecht. Ze zien dit vaker als reactie op een hersenoperatie en deels kan het ook een uitwerking zijn van mijn medicatie tegen de epilepsie.

Met hulp van het team vanuit het revalidatiecentrum, mijn familie en vrienden heb ik mij weer uit de dip omhoog weten te krabbelen….

Ik voelde mij weer lekker in mijn vel en heb zin in het nieuwe jaar 2019!

Ik wil hierbij iedereen nog een heel voorspoedig nieuwjaar wensen!

Artikel in de Stentor

Vandaag is mijn artikel in de Stentor geplaatst. Fijn ik op deze manier kan bijdragen om meer bekendheid te geven aan epilepsie!

                             

Er is nog zoveel meer onderzoek nodig om het leven van epilepsie patiënten dragelijker te maken.

Mochten jullie het niet gelezen hebben, hier volgen een paar linkjes:

https://www.destentor.nl/nunspeet/merel-15-uit-nunspeet-blogt-over-haar-epilepsie-het-blijft-in-mijn-hoofd-zitten-dat-er-elk-moment-iets-kan-gebeuren~a363ddf9/

Taai herstel

Het is een tijdje stil geweest op het blog.

Hier thuis staan wij allerminst stil. We beginnen ons steeds meer te beseffen dat het hersteltraject een hele intensieve weg is, waar gelukkig wel met vallen en opstaan steeds kleine stapjes vooruitgang wordt geboekt.

Het is vandaag zes weken geleden dat de hersenoperatie plaats vond. De afgelopen zes weken verder zeggen wij als ouders: al 6 weken geen aanvallen, weer heerlijk thuis, Merel die haar leventje weer kan op gaan pakken….

Merel zelf denkt hier anders over. Omdat de eerste weken werden overheerst door de dreunende hoofdpijn, het misselijk zijn, het herstellen van de wond, het dubbel zien en het oppakken van de dagelijkse dingen is er nu meer ruimte en tijd om aan haar herstel te gaan werken. Het werken aan haar herstel is op het moment moeilijk voor Merel. Ze voelt zich van binnenuit erg depressief en er is weinig ruimte om zich blij te voelen. Ze kan om alles huilen en moet veel moeite doen om zich te zetten tot activiteiten. Een klein uitstapje valt haar al enorm zwaar. Een bezoekje aan een winkel wordt verpest door overprikkeling als gevolg van licht, geluid, spiegels, gillende kinderen, bewegende mensen etc.

Dan is er ook nog steeds de epilepsie die voor haar gevoel nog op de loer ligt en tot volgend jaar oktober terug zou kunnen komen. Dit betekent dat Merel nog steeds al haar medicatie moet slikken, altijd haar noodmedicatie bij de hand moet hebben, last blijft hebben van alle bijwerkingen, etc. Hierdoor is het vertrouwen in haar eigen lichaam nog steeds ver te zoeken.

Gelukkig is Merel een vechter, doet ze haar best en knokt ze door. Maar ze heeft het wel erg moeilijk op dit moment. Als naaste omstanders: broers, vriendje, vriendinnen en ouders moeten wij vaak machteloos toekijken en is het heel lastig om haar hierin te helpen of ondersteunen.

Gelukkig staat er een deskundig team om haar heen en krijgt ze professionele hulp van Marian (de JOH’er die een aantal dagen per week bij ons in huis is), de huisarts die wekelijks langs komt, de verpleegkundig specialist vanuit het WKZ (die aan het kijken is of er misschien eerder kan worden afgebouwd met de medicatie) en het team vanuit het revalidatiecentrum de Vogellanden die de revalidatie therapie weer intensiever gaan oppakken. Met Marian heeft Merel een planning gemaakt en daarin hebben ze opgenomen dat ze vanaf vandaag weer af en toe een uurtje naar school gaat. We hopen dat ook dit bijdraagt aan haar herstel en positieve energie oplevert om weer nieuwe stappen te kunnen gaan maken. Het valt ook niet mee om dag in, dag uit thuis te zitten en je depressief te voelen terwijl de wereld om je heen doorgaat…

Wij hebben er nog steeds alle vertrouwen in dat er steeds grotere stappen genomen kunnen gaan worden en Merel misschien binnenkort weer zelf iets zal kunnen gaan doen aan haar blog.

Gezellig dat jullie weer mee lazen, tot het volgende bericht!

Lieve groeten vanuit Huize Pieters

Bezoek UMC 24-1-2018, extra controle gezichtsvermogen

Zoals we al eerder schreven heeft Merel veel last van een verstoord gezichtsvermogen: ze ziet dubbel. Dit levert naast stress ook veel extra hoofdpijn en vermoeidheid op. Erg vervelend dus.Vandaag zijn we in het UMC geweest voor extra onderzoek.

Op de poli oogheelkunde hebben ze een aantal onderzoeken gedaan. Al snel werd duidelijk dat Merel last heeft van uitval van de 4e hersenzenuw. Deze hersenzenuw stuurt de bovenste schuine oogspier aan. Uitval van de zenuw veroorzaakt dubbel zien en de neiging het hoofd te draaien in de richting waarin het oog eigenlijk zou moeten draaien (met als gevolg pijn in haar nek, etc.).

De uitval van deze zenuw wordt hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt door de operatie die in dit gebied is geweest. Het is een vervelend maar veel voorkomend neven effect van hersenoperaties in dit gebied. De zenuw werkt waarschijnlijk niet helemaal goed omdat deze gekneusd is tijdens de operatie.

De verwachting van de oogartsen is dat het probleem vanzelf oplost binnen 6 maanden na de operatie. Het feit dat Merel al een hele lichte verbetering merkt op sommige dagen is een teken dat de zenuw zich herstelt.

Mocht het zicht niet herstellen dan wordt na 6 maanden opnieuw de balans opgemaakt en kan er operatief iets aan gedaan worden. Hoe dan ook: dit is niet blijvend vertelde de oogarts. Merel was duidelijk opgelucht.

 

In de tussentijd blijft het natuurlijk vervelend. Af en toe een oog afplakken of afdekken (waardoor het beeld rustiger wordt) is een goede methode om de overlast te beperken.

 

 

 

 

 

Update week 43

Vandaag 3 weken geleden zaten we nu op de IC naast het bed van Merel. Wat zijn wij ongelooflijk blij en dankbaar hoe ze er nu alweer bij zit.

Het komt haar niet aanwaaien: ze krabbelt iedere dag, met een lach en een traan met vallen en opstaan, weer een stukje richting haar volledige herstel. Haar spraak gaat iedere dag een stukje beter. Je merkt dat als ze moe is of veel hoofdpijn heeft het minder gaat. Haar kortetermijngeheugen laat haar nog dikwijls in de steek. Hier heeft ze wat op gevonden.  Ze wil het zo goed mogelijk proberen te trainen. Iedereen die ook maar in de buurt komt daagt ze uit om een spelletje kwartet, memory etc. met haar te spelen.

De prikkelverwerking is een punt van aandacht, ook hier oefenen we iedere dag mee door een kleine activiteit uit te voeren bijvoorbeeld brood te kopen bij de bakker, kort bezoekje te brengen ergens, stukje auto te rijden en ga zo maar door. Af en toe moet ze zichzelf aan haar haren erbij slepen maar ze geeft niet op en zet door.

Als ouders keken en kijken we af en toe machteloos toe maar kunnen we alleen maar super trots op haar zijn.

Voordat wij met epilepsie in ons gezin te maken kregen hadden wij ons niet kunnen voorstellen wat een enorme impact dit heeft op alles en iedereen om je heen. We hebben echt respect voor alle mensen die met epilepsie worstelen.

Vandaag moet Merel terug naar het UMC omdat haar zicht helaas nog niet goed is. Ze blijft alles dubbel zien. Ze maakt zich er zelf best zorgen over en heeft er veel last van. Door het slechte zicht heeft ze ook meer hoofdpijn. Wij wachten de uitslagen van de onderzoeken van morgen af.

In overleg met het WKZ wil ze toch gaan proberen om de epilepsienightwalk van het epilepsiefonds later deze week wel zelf te gaan “lopen” (in haar rolstoel).

Iedere avond na het eten lopen wij een stukje met haar om zo te oefenen en te kijken of het echt haalbaar is dat ze er zelf aan deel neemt. Het lijkt heel makkelijk om in de rolstoel mee te rijden maar dit valt tegen. Ze ziet natuurlijk slecht en dat geeft extra prikkels die weer hoofdpijn veroorzaken. Als er een hobbeltje of iets in het wegdek zit doet dat pijn in haar hoofd. Verder doet de wond nog pijn door bijvoorbeeld kou en wind.

Er zijn een heel aantal lieve mensen die aangeboden hebben om mee te lopen en Merel zo te steunen! Zelf kijkt ze er  naar uit dus we hopen dat het gaat lukken: aan haar doorzettingsvermogen zal het niet liggen!!

 

Even wat minder….

Thuis zijn is voor iedereen fijn. Toch maakte Merel zich de afgelopen dagen steeds meer zorgen over haar zicht. Ze ziet met beide ogen afzonderlijk goed maar zodra ze met twee ogen kijkt ziet ze alles dubbel. Beelden overlappen elkaar. Naast het feit dat dit vervelend is veroorzaakt het ook extra hoofdpijn en wordt ze er erg moe van.

Hierover hebben we contact gehad met de verpleegkundig specialist vanuit het WKZ. Bij de verpleegkundig specialist kunnen we altijd terecht met al onze vragen, echt heel fijn! Ze heeft Merel ook in het voortraject begeleid.

Vanmiddag belde ze dat, na overleg met de neurochirurg, het verstandig is dat Merel op korte termijn wordt gezien door de afdeling oogheelkunde. We krijgen hiervoor zo snel mogelijk een oproep en hopen dat er dan voor Merel snel duidelijkheid komt wat betreft haar slechte zien.

Naast wat minder nieuws kreeg Merel vanmiddag ook een telefoontje van haar mentor dat haar klasgenoten en docenten van het Lambert Franckens College in Elburg 350,- hebben opgehaald voor het Epilepsiefonds.

Geweldig vindt ze het! Bedankt allemaal! Jullie zijn toppers!

Natuurlijk ook alle andere donateurs die geld hebben gestort……BEDANKT!!!!!!

De teller staat ondertussen op:  1560,- euro.

Een mega hoog bedrag dat ze nooit had durven dromen. De teller blijft nog doorlopen tot volgende week vrijdag.

Vanmiddag is de rolstoel binnen gekomen. Als Merel er goed genoeg voor is wil ze volgende week de Epilepsie Nightwalk mee “lopen” in haar rolstoel. Als haar toestand het nog niet toelaat zullen familie en vrienden in haar plaats lopen.

Merel of je nu wel of niet meegaat, we vinden je nu al een kanjer omdat je je zo inzet om geld op te halen voor het epilepsiefonds!!!!

We zijn zo trots op je!

 

Twee dagen thuis!

Twee dagen thuis, dat is best wennen maar wel heerlijk rustig. Merel zag er tegenop maar geeft aan dat ze zich thuis beter voelt dan in het ziekenhuis. Ze wil alleen een beetje te snel. Ze baalt ervan dat haar zicht nog zo slecht is en is bang dat dit nooit meer helemaal goed zal komen. Ze ziet nu dingen dubbel of zelfs vier keer en dat is best lastig en veroorzaakt  voor haar gevoel ook extra hoofdpijn.

De post die ze krijgt verdeelt ze over de dag en steeds leest ze een of meerdere kaarten. Ze blijft het ontzettend lief vinden al die mensen die de moeite nemen om haar wat te sturen of te schrijven, bedankt schatjes zegt ze!!

Lezen en praten is ook nog moeilijk. Sommige woorden is ze helemaal kwijt zoals we al eerder schreven. Dit heeft tijd nodig en hiervoor zal straks ook de logopedist worden ingezet.

De hoofdpijn is nog aanwezig maar met de nodige medicatie redelijk onder controle te houden. Ze heeft sinds aan aantal dagen niet meer overgegeven en het eten en drinken gaat steeds beter. We doen ons best om de 3 kilo er weer aan te krijgen.

Vanmiddag kwam de huisarts om haar hoofdwond te controleren. Deze zag er mooi uit. Na controle mochten de bijna 50 hechtingen eruit. Oscar moest bijlichten met zijn mobiele telefoon.

Dat was even pijnlijk maar gaf, toen de laatste bij haar oor eruit was, echt verlichting. Het lachen deed nu een stuk minder pijn. En lachen daar houden we van!

Gezellig dat je weer mee las.

Voor straks een heel fijn en zonnig weekend gewenst!

 

 

 

Weer thuis, hoe fijn is dat?!

We zijn heel dankbaar en blij dat we weer met z’n allen thuis mogen zijn. De afgelopen 1,5 week lijkt maanden te hebben geduurd. Wat een stroom aan emoties gaan er dan aan je voorbij. Nu we thuis zijn merken dat we best heel moe zijn van alles.

Merel vindt het heel fijn om weer thuis te zijn en tegelijkertijd merk je dat het ook spannend is. het klink misschien raar maar ze moet erg wennen aan het feit dat er geen epileptische aanvallen meer lijken te zijn. Veel mensen vragen of Merel nu definitief vrij van epileptische aanvallen zal blijven.

Daarvoor is het helaas te vroeg om iets over te zeggen. De artsen zien helaas dat bij sommige patiënten in de loop van de tijd toch weer aanvallen ontstaan. Pas na een jaar epilepsie vrij kunnen ze zeggen in hoeverre de operatie geslaagd is. Het komende jaar zal ze geregeld terug moeten naar het WKZ voor verschillende afspraken ter controle. Wanneer na 4 maanden er nog geen aanvallen zijn opgetreden wordt, in overleg met de neuroloog, een plan gemaakt om de epilepsie medicatie langzaam af te bouwen. Als na het afbouwen het goed blijft gaan en we een jaar verder zijn weten we meer.

De komende tijd zal voor Merel in het teken staan van revalideren. Door alles wat ze het afgelopen jaar heeft meegemaakt was ze al onder behandeling van een revalidatiecentrum om haar conditie weer op te bouwen en te leren leven de niet instelbare epilepsie. Het revalidatiecentrum gaat Merel nu de komende tijd begeleiden om haar leventje weer op te pakken en haar conditie op te bouwen.

Naast de zorg en begeleiding vanuit het revalidatiecentrum zal Marian (haar lieve JOH begeleidster) ook een deel van de zorg thuis op zich nemen en samen met Merel weer gaan re-integreren in het dagelijks leven waaronder ook school. De komende 10 weken moet Merel heel voorzichtig doen met haar hoofd(wond). Haar schedel heeft deze tijd nodig om goed te kunnen helen. Sporten, zwemmen etc. mag nog niet zelfstandig.

De eerste weken moeten we zorgen voor voldoende rust en regelmaat en zal de hoofdpijn langzaam af gaan nemen. Gelukkig heeft ze verschillende soorten pijnstillers mee naar huis gekregen. Deze moet ze nog om de 6 uur nemen, dus we zetten ook vannacht de wekker.

 

We willen nogmaals iedereen die met ons mee heeft geleefd ontzettend bedanken voor alle berichtjes, post etc.. Zowel wij als ouders, de jongens, maar ook Merel doet dit enorm goed. We hopen dat jullie begrijpen dat we niet op alles persoonlijk kunnen reageren!

 

 

 

 

Dus via deze weg, bedankt en voor straks: slaap lekker allemaal!

Opname WKZ, dag 9 update

Vanochtend is de arts geweest. Merel mag naar huis! Daar zijn we heel erg blij mee.

We zijn nu de laatste zaken zoals medicatie aan het regelen. Ook is Merel nog even gewogen: bijna 3kg kwijt in 9 dagen!

Voor wat betreft thuis: ze moet goed aansterken en veel rust hebben. Bezoek zullen we de komende tijd in het belang van Merel doseren.

Maar nu eerst lekker naar huis!

Opname WKZ, dag 9

Gisteren stond de dag verder in het teken van steeds eventjes in en uit bed. Overdag heeft Merel nog regelmatig geslapen met regelmatig barstende hoofdpijn.

Na het avondeten ging het langzaam beter en kreeg ze weer praatjes. We zijn aan de wandel geweest, hebben even tafelvoetbal gespeeld en hebben samen even televisie gekeken.

Merel geeft zelf aan dat ze zich ’s avonds beter lijkt te voelen omdat het dan donker is en rustiger in de gangen etc. Dit geeft minder prikkels en dat vindt ze prettig.

 

Het bezoekje van de Clinic Clowns was wat dat betreft niet aan haar besteed: teveel prikkels en gedoe.

 

 

 

 

 

De zwelling is bijna helemaal weggetrokken.  Wanneer ze haar haar normaal doet is er niets meer te zien van het litteken en de wond.

Dit is natuurlijk erg  belangrijk voor een meisje van 15.

Gezien het feit dat ze gisteren na de ochtend niet meer heeft overgegeven en de hele dag zelf heeft gedronken en gegeten hopen we dat ze snel naar huis mag. Ze vindt het hier prima en vindt het spannend om naar huis te gaan maar voor haar verdere herstel is het wel beter om lekker thuis te zijn.  Ondanks alle goede zorgen hier krijg je thuis meer rust.  En zeg nou zelf: iedereen is toch het liefste lekker thuis in zijn of haar vertrouwde omgeving.

De artsen komen straks langs om het te overleggen en te bespreken….

Super bedankt voor alle post!

Jullie horen van ons, fijne dag allemaal!

 

Opname WKZ, dag 8

Merel heeft het omslagpunt nu wel bereikt lijkt het. Wij zijn blij……Merel nog wat minder.

De hoofdpijn blijft natuurlijk een ding maar dat hoort er helaas bij de komende weken. Het is de bedoeling dat dit steeds minder gaat worden. Het overgeven is nog niet helemaal weg, soms gaat het nog even mis maar vergeleken bij de afgelopen dagen is het zoveel beter geworden.

Met de spraak gaat het ook steeds beter. Ze kletst alweer hele verhalen als ze zich goed voelt. Uitval van woorden komt nog wel voor maar vooral wanneer ze moe is en nog zeer beperkt. Ze kan dan soms woorden niet vinden maar geeft dan een beschrijving (bijvoorbeeld rond knapperig ding: beschuitje) of spelt het woord wat ze wil zeggen. Het zal de komende periode zeker nog aandacht en tijd nodig hebben.

Vandaag staat in het teken van nog meer in beweging komen. Vanochtend heeft haar lievelingsverpleegkundige voor het eerst de wond en haar haren gewassen. Dat vond ze heel eng maar wel lekker na een week. Ook daar knap je weer van op….

Wij gaan vandaag ons best doen om wat meer uit de kamer te komen en hopen dat ze snel naar huis mag om veder te herstellen en revalideren…

Thuis herstel je uiteindelijk het beste volgens iedereen hier!!!

Hoeveel nachtjes slapen nog???

We gaan het zien!