Taai herstel

Het is een tijdje stil geweest op het blog.

Hier thuis staan wij allerminst stil. We beginnen ons steeds meer te beseffen dat het hersteltraject een hele intensieve weg is, waar gelukkig wel met vallen en opstaan steeds kleine stapjes vooruitgang wordt geboekt.

Het is vandaag zes weken geleden dat de hersenoperatie plaats vond. De afgelopen zes weken verder zeggen wij als ouders: al 6 weken geen aanvallen, weer heerlijk thuis, Merel die haar leventje weer kan op gaan pakken….

Merel zelf denkt hier anders over. Omdat de eerste weken werden overheerst door de dreunende hoofdpijn, het misselijk zijn, het herstellen van de wond, het dubbel zien en het oppakken van de dagelijkse dingen is er nu meer ruimte en tijd om aan haar herstel te gaan werken. Het werken aan haar herstel is op het moment moeilijk voor Merel. Ze voelt zich van binnenuit erg depressief en er is weinig ruimte om zich blij te voelen. Ze kan om alles huilen en moet veel moeite doen om zich te zetten tot activiteiten. Een klein uitstapje valt haar al enorm zwaar. Een bezoekje aan een winkel wordt verpest door overprikkeling als gevolg van licht, geluid, spiegels, gillende kinderen, bewegende mensen etc.

Dan is er ook nog steeds de epilepsie die voor haar gevoel nog op de loer ligt en tot volgend jaar oktober terug zou kunnen komen. Dit betekent dat Merel nog steeds al haar medicatie moet slikken, altijd haar noodmedicatie bij de hand moet hebben, last blijft hebben van alle bijwerkingen, etc. Hierdoor is het vertrouwen in haar eigen lichaam nog steeds ver te zoeken.

Gelukkig is Merel een vechter, doet ze haar best en knokt ze door. Maar ze heeft het wel erg moeilijk op dit moment. Als naaste omstanders: broers, vriendje, vriendinnen en ouders moeten wij vaak machteloos toekijken en is het heel lastig om haar hierin te helpen of ondersteunen.

Gelukkig staat er een deskundig team om haar heen en krijgt ze professionele hulp van Marian (de JOH’er die een aantal dagen per week bij ons in huis is), de huisarts die wekelijks langs komt, de verpleegkundig specialist vanuit het WKZ (die aan het kijken is of er misschien eerder kan worden afgebouwd met de medicatie) en het team vanuit het revalidatiecentrum de Vogellanden die de revalidatie therapie weer intensiever gaan oppakken. Met Marian heeft Merel een planning gemaakt en daarin hebben ze opgenomen dat ze vanaf vandaag weer af en toe een uurtje naar school gaat. We hopen dat ook dit bijdraagt aan haar herstel en positieve energie oplevert om weer nieuwe stappen te kunnen gaan maken. Het valt ook niet mee om dag in, dag uit thuis te zitten en je depressief te voelen terwijl de wereld om je heen doorgaat…

Wij hebben er nog steeds alle vertrouwen in dat er steeds grotere stappen genomen kunnen gaan worden en Merel misschien binnenkort weer zelf iets zal kunnen gaan doen aan haar blog.

Gezellig dat jullie weer mee lazen, tot het volgende bericht!

Lieve groeten vanuit Huize Pieters

Eén antwoord op “Taai herstel”

  1. Beste Merel, familie en vrienden,
    Via een artikel kwam ik terecht op je blog. Bijzonder dat je mensen op deze manier zo wilt helpen! Hopelijk ligt er een gouden toekomst in het verschiet met veel herstel en waardevolle momenten met mensen die je dierbaar zijn. Veel sterkte met alle pijn en moeite! Beterschap!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.