Medicijn ophoging niet gelukt

Zoals ik al eerder schreef heb ik vorige week met mijn neuroloog besproken dat ik een half pilletje vimpat meer zou nemen. Een paar dagen heb ik dat uitgeprobeerd, al snel kreeg ik last van veel bijwerkingen.

Heel gek dat zo’n half pilletje zoveel met je kan doen.

De vimpat veranderde ook nu weer niet alleen mijn aanvallen maar ook mijn gedrag. Ik was soms erg duf, kon opeens heel hard lachen maar kon ook heel fel reageren op alles en iedereen. Zelf merkte ik niet altijd gelijk dat ik zo gek of anders deed, wat erg vervelend is als mensen je situatie niet kennen: Daar sta je dan bij de kassa, maar zo duf dat je niet reageert op de mevrouw achter de kassa die tegen je praat.

Of de medicijnen nu veranderd zijn of niet, ik heb veel vaker last van ongemakkelijke momenten.

Soms vind ik het best vervelend dat je niet ziet dat ik ziek ben. Elke keer moet ik weer uitleggen wat ik heb. Zo ook op school. Ik mag niet traplopen, dus moest ik gisteren weer vragen om een liftkaart. “Dus meisje, wat heb jij zogenaamd?“ vroeg de conciërge. “Nou meneer, ik heb zogenaamd epilepsie” zei ik terug. Om dit soort situaties kan ik best lachen. Ik snap ook wel dat mensen het niet zo bedoelen maar op den duur wordt het best vervelend. Ik vind het helemaal niet erg om te praten over mijn epilepsie maar heb gewoon niet altijd zin om het er over te hebben, en mensen confronteren je dan op die manier weer met de dingen die je door je epilepsie niet kan/mag. Bij mij zie je geen gebroken been of gips, maar dat was misschien wel makkelijker.

Ik wil soms zooo graag weer ” gewoon” even Merel zonder epilepsie zijn….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.